Tarcza grzebieniowa, tarcza trójkątna lub tarcza grzebieniowa była używana od końca XII wieku do późnego XIV wieku. To typowa tarcza kojarzona z epoką rycerską. Tarcze tego typu były noszone zarówno przez piechotu, jak i kawalerię i były często malowane motywami heraldycznymi.
Nazewnictwo
Nazwa "tarcza grzebieniowa" to nowe słowo wymyślone przez wiktoriańskich historyków, ponieważ kształt przypominał żelazko. Tarcza jest również czasami nazywana tarczą trójkątną lub tarczą grzebieniową.
Historia tarczy grzebieniowej
Tarcza grzebieniowa to rodzaj średniowiecznej europejskiej tarczy, która powstała na koniec XII wieku z większej normandzkiej tarczy migdałowatej. Powodem tej ewolucji mogło być to, że zbroja na ciele była coraz lepsza i dlatego ochrona dużej tarczy była mniej ważna. Tarcza grzebieniowa jest znacznie mniej masywna niż jej poprzednicy, ale nadal zachowuje charakterystyczny kształt. Tarcze tego typu były używane zarówno przez kawalerię, jak i przez piechotu. Przykłady tego typu tarczy można zobaczyć na wielkich pieczęciach Ryszarda I i Jana, króla Anglii.
Szczegóły
Tarcza grzebieniowa była mniejsza niż tarcza migdałowata, dzięki czemu była łatwiejsza w obsłudze i użytkowaniu na koniu lub pieszo. Od XV wieku zamieniła się w wyspecjalizowane tarcze turniejowe, często z "bouche", wcięciem, przez które mogła przejść włócznia. Gdy zbroja coraz bardziej pokrywała ciało, tarcza stawała się mniejsza. Około połowy XIV wieku prawie nie była używana poza turniejami.
Tarcze grzebieniowe były zwykle wykonane z cienkiego drewna z warstwą tkaniny lub skóry na wierzchu, która chroniła drewno przed uderzeniami i czyniła je bardziej wytrzymałym. Czasami drewno było wzmacniane stalą lub żelazem. Niektóre tarcze, takie jak tarcza Edwarda Czarnego Księcia w jego grobie w katedrze w Canterbury, miały dodatkowe warstwy gesso, lnu i/lub pergaminu.
Wbrew powszechnej opinii, tarcza nie była przymocowana do ramienia. Była trzymana i poruszana za pomocą paska na rękę i paska zwanego guige. Ten pasek przechodził przez szyję i wspierał tarczę, a także mógł być noszony przez plecy, gdy tarcza nie była używana. Technikę noszenia można porównać ze starszą tarczą migdałowatą.
Tarcza grzebieniowa była używana przez prawie wszystkie warstwy armii wysokiego i późnego średniowiecza. Tarcza była popularna zarówno wśród rycerstwa, jak i piechoty. Ten typ tarczy miał również wady. Przy prawidłowym użytkowaniu nogi były prawie wcale nie chronione. Tę wadę można było ograniczyć, uciekając przed przeciwnikiem. Jak mówi jedna stara instrukcja: "Jeśli miecz zmierza do twojej nogi, uderz wtedy w jego twarz lub gardło: jego ramiona męczą się szybciej niż jego głowa." Zakłada się tutaj, że przeciwnik musi pokonać większą odległość, aby dostać się mieczem do twojej nogi, niż ty potrzebujesz, aby dosięgnąć miechem głowy, gardła lub ramion przeciwnika. Niestety, nie ma prawie żadnych innych źródeł historycznych na temat tego, jak dokładnie walczono tarczą grzebieniową i mieczem, znane księgi walki pochodzą z później okresu.
