Szybkie Fakty o Tarczy Migdałowatej
Kształt: Migdałowaty; u góry okrągły (później płaski) i zwężający się do punktu u dołu.
Użytkownicy: Rycerze (kawaleria), normandzka i bizantyjska piechota, krzyżowcy.
Wymiary: Wysokość między 90 cm a 150 cm.
Konstrukcja: Warstwowe drewno sklejane, pokryte linnem lub skórą, często wyposażone w pasek na ramię (guige) i paski na ramiona (enarmes).
Wprowadzenie
Tarcza migdałowata to jedna z najbardziej rozpoznawalnych broni obronnych ze średniowiecza. Nazwa odnosi się do unikalnego migdałowatego kształtu, który przypomina latawiec. Chociaż w nowoczesnej literaturze jest często nazywana "Tarczą Normandzką" ze względu na jej prominentny wygląd na Gobelinie z Bayeux, jej użycie było rozpowszechnione w całej Europie i Cesarstwie Bizantyjskim. Tarcza oferowała rewolucyjną ochronę, która oznaczała przejście od wczesnosredniowiecznych tarcz okrągłych do specjalistycznego uzbrojenia rycerskiego.
Zastosowanie i zaletę taktyczną
Podejrzewa się, że ta tarcza została specjalnie opracowana dla kawalerii. Kształt idealnie pasuje do pozycji siedzącej jeźdźca: szeroka górna część chroniła ramię i tułów, podczas gdy wąski koniec osłaniał wrażliwe lewe nóg jeźdźca bez przeszkadzania koniowi.
Piechota i mur tarcz
Pomimo zalet dla jeźdźców, tarcza migdałowata była również bardzo popularna wśród piechoty. Ze względu na ogromną długość oferowała doskonałą ochronę przed przychodzącymi pociskami, takimi jak strzały i włócznie. W zwartej formacji żołnierze z tymi tarczami mogli utworzyć prawie nie do przebicia mur tarcz.
Historia i rozprzestrzenienie
Tarcza migdałowata stała się popularna w Europie Zachodniej w XI wieku. Choć często kojarzona z Normanami, ten projekt pojawił się jednocześnie w Hiszpanii i Świętym Cesarstwie Rzymskim.
Cesarstwo Bizantyjskie: Po Pierwszej Krzyżacie bizantyjska armia zastąpiła swoje tradycyjne okrągłe tarcze tarczami migdałowatymi.
Świat islamski: Tutaj również adopcja tarcz, gdzie arabscy historicy określali ją mianem tariqa lub januwiyja.
Chociaż niektórzy twierdzą, że Wikingowie byli wymyślcami, brakuje twardych dowodów z wczesnej epoki wikinskiej. Widzimy je jednak na słynnych XII-wiecznych figurkach szachowych z Lewis z Norwegii.
Rozwój w XII wieku
Około pierwszej połowy XII wieku kształt zmienił się subtelnie: okrągły wierzchołek stał się płaski. Miało to dużą zaletę, ponieważ wojownik mógł łatwiej patrzeć przez krawędź tarczy bez utraty ochrony. Pod koniec XII wieku z tego modelu powstała mniejsza "tarcza grzebieniowa" lub tarcza trójkątna, która była bardziej poręczna dla ciężej opancerzonego rycerza.
Konstrukcja i sposób noszenia
Tarcze migdałowate były duże i przez to potencjalnie nieporęczne. Aby to rozwiązać, wyposażono je w enarmes (skórzane paski na ramiona). Pozwoliło to rycerzowi solidnie przymocować tarczę do ramienia bez ciągłego uciskania uchwytu.
Materiał
Tarcze były zwykle wykonywane z lekkiego drewna, takiego jak topola lub lipa, pokrytego skórą lub pergaminem. Niektóre bizantyjskie źródła wspominają nawet o ramie z żelaza i drewna z "wypełnieniem" ze stwardniałej skóry, podobnym do skóry bębna. Podczas marszów żołnierze często nosili tarczę na pasku na ramię na plecach, czasami nawet do góry nogami, aby zwiększyć swobodę ruchu.
Często Zadawane Pytania (FAQ)
Dlaczego koniec tarczy jest tak długi?
Długi koniec był niezbędny dla jeźdźców do ochrony ich lewej nogi przed włóczniami i mieczami wrogiej piechoty, ponieważ to noga była bardzo podatna na uszkodzenia podczas ataków kawalerii.
Czy jest różnica między Tarczą Normandzką a tarczą migdałowatą?
W rzeczywistości są to synonimy. Termin "Tarcza Normandzka" jest często używany, ponieważ Normandowie uczynili ten typ tarczy sławnym podczas bitwy o Hastings, ale ten projekt był używany przez wiele narodów.
Dlaczego tarcza migdałowata znikła w XIII wieku?
Wraz z doskonaleniem się zbroi (takich jak nagolenniki i pełne koszule kolczaste), ekstremalna długość tarczy migdałowatej była mniej konieczna. Mniejsza, trójkątna tarcza grzebieniowa była lżejsza i łatwiejsza w obsłudze podczas walki.
Podsumowanie
Tarcza migdałowata oferowała pierwszą pełną ochronę ciała dla jeźdźców, od ramienia do goleni.
Była to broń standardowa podczas Podboju Normandzkiego i Pierwszej Krzyżaty.
Ewolucja w kierunku płaskiego wierzchołka znacznie poprawiła pole widzenia użytkownika.
Pomimo swojej masy inteligentne systemy pasków zapewniały, że tarcza pozostawała poręczna nawet na długich marszach.
Szukasz autentycznej Normandzkiej tarczy migdałowatej do rekonstrukcji historycznej lub dekoracji?
Linki wewnętrzne
Miecz wikingów: Frankijskie Mistrzostwo w Nordyckich Rękach
Tarcza grzebieniowa: Ikoniczna Tarcza Rycerska Średniowiecza
Moda Męska w Wysokim Średniowieczu (1066-1300)
