Hełm Sutton Hoo, 1,3 mm

Opis produktu

Oryginalny hełm został znaleziony w 1939 roku w pobliżu angielskiego miasteczka Woodbridge podczas prac archeologicznych dotyczących saksyjskiego grobu statku Sutton Hoo. Obecnie stanowi część kolekcji British Museum w Londynie. Hełm wykazuje podobieństwa do hełmów z VII wieku odkrytych w Vendel (Szwecja). Hełm wyposażony jest w późnorzymskie osłony karku i policzków, zaś grawerowania hełmu i grobu, w którym został odnaleziony, sugerują, że należał do saksyjskiego króla/wodza.

Hełm wykonany jest w germańskim stylu zoomorficznym typu II/B

Hełm stanowi wierną replikę oryginału; podobnie jak oryginał, wyłożony jest ozdobnymi płytkami ze żelaza, na których przedstawione są saksyjskie motywy węzłowe, wojownicy, jeźdźcy i możliwe rytuały religijne. Płytki połączone są ze sobą paskami z mosiądzu. Podobnie jak hełm z Vendel, hełm z Sutton Hoo posiada grzbiet pośrodku, który kończy się motywem konia wykończonym czerwonym emalią.

Hełm wyposażony jest w skóraną wkładkę dla dodatkowego komfortu noszenia i wykonany ze stali o grubości 1,3 m. Hełm gotów do walki i odpowiedni dla obwodu głowy do maksymalnie 61 cm. Waży około 2,85 kg.

Hełm stanowi replikę muzealnąą.

Wikingski bóg Odin i bóg germański Wodan był bogiem arystokracji i klasy wojowniczej. Odin/Wodan kojarzony jest z wszechwiedzą, jest mistrzem Run i poezji oraz panuje nad seidr (magia). Bóg znany jest jako bóg wojny i śmierci, ale jego głębsze znaczenie leży w ochronie porządku kosmicznego. Zgodnie z mitologią Odin/Wodan był pierwszym ze królów i panem Einingjarl, bohaterskich poległych wojowników Walhalli, którymi wyjeżdża, aby pokonać Ragnarok (całkowity chaos). Przedmioty, na których przedstawieni są Odin/Wodan, mogą być powiązane z arystokracją i klasą wojowniczą, wikińskimi Jarls i Karls oraz magia.

Smoki były mitycznym wariantem węża i były włączane do najwcześniejszych mitów współczesnego człowieka. Wraz z rozprzestrzenianiem się ludzkości, mitologia smoków również migrował po całym świecie. U wielu ludów indoeuropejskich smoki odgrywają prominentną rolę w ich mitologiach. W mitologii germańskiej i późniejszej wikińskiej smoki postrzegane są jako wszechzniszczące potwory. Jednocześnie symbolizują złośliwe bestie, które muszą zostać pokonane przez bohatera. Te dwa archetypy – niszczyciel i przeciwnik bohatera – wzmacniają się nawzajem.

W kulturach indoeuropejskich wilk miał podwójne znaczenie. Zwierzę było niebezpiecznym wrogiem, ale również było szanowane za jego przebiegłość, siłę i furia. Ta relacja doprowadziła do rytułów, w których wilk był centralnym elementem. Rytuał koryos jest ważnym wyrazem tego kultu wilka. Z tego rozwinął się germański Ulfheðnar, wojownicy, którzy czcili Odina (Wodana) i byli znani jako "wilki Odina". W sztuce germańskiej i staronordyjskiej wilki symbolizowały lojalność, ochronę, agresję i wgląd strategiczny.

Odin jest bogiem banda wojennych, úlfhéðnar i berserkerów. W sezonie umarłych (między końcem października a Yule) kieruje Dzką Łowią, aby przywrócić kosmiczną równowagę. Ten proces powoduje, że światło powraca podczas Yule (zimowego przesilenia), po czym ziemia staje się ponownie płodna. Wiele cech Odina powraca w wizerunków tancerzy z włóczniami rogów, ale istnieje jeszcze jeden aspekt, który go łączy z tą symboliką. Od Okresu Wędrówek rogi tancerza z włócznia zawsze kończą się dwoma krukami. Odina towarzyszą dwa kruki, Huginn i Muninn, które mówią mu wszystko. Rogi, starożytny znak płodności, mogły około tego czasu stracić swoją symbolikę i znaczenie. Chociaż nadal były przedstawiane i pozostały charakterystyczne dla germańskiego rytuału Odinowskiego tancerza z włócznia, kruki zostały do niego dodane. Rituał prawdopodobnie wykonywany jest przez klasę kapłańską. U ludów indoeuropejskich klasa religijna i rządząca była mniej więcej taka sama, wobec czego książę pełnił funkcję naczelnego kapłana. Rytuał można postrzegać jako szamańską wojną taniec.