Wikiński hełm spangenhelm Bjarni, 2 mm (battle-ready)

Opis produktu

hełm żebrowy to typ hełmu, który został wprowadzony do Europy z Azji Środkowej w VI wieku n.e. i pozostał popularny do wczesnego średniowiecza. Metalowe paski, zwane po niemiecku spangen, były połączone z trzema do sześciu metalowymi płytkami, które zbiegają się w szczycie. Często hełm żebrowy posiadał ochronę nosa i/lub kolczugową osłonę karku.

Ten hełm żebrowy jest typu hełm stożkowy. Hełmy tego typu były używane w całej Europie od IX wieku. Pozostały w użyciu co najmniej do czasu zaraz po 1066 roku, w tym czasie są przedstawiane zarówno u wojowników normańskich, jak i anglosaskich na słynnym Tkaninie z Bayeux. Hełmy tego typu były używane zarówno przez Wikingów, jak i inne ludy germańskie. Ostatecznie z tego typu hełm żebrowy wykształcił się znany hełm stożkowy. W przeciwieństwie do późniejszych hełmy stożkowy, hełmy żebrowy były pierwotnie wykonane z wielu części, które były połączone 'spangen'. Była to tańsza technika produkcji, wprowadzona w późnym okresie rzymskim.

nosal zapewnia ochronę całej twarzy, jednocześnie oferując optymalne pole widzenia. Dodatkową zaletą było to, że te hełmy żebrowy mogły być naprawiane podczas kampanii. Ten hełm żebrowy ma stożkowy czasza hełmu. nosal jest przymocowany nad środkowym i dolnym spangiem. Na górze nosal zamocowane są dekoracyjne brwi. Brwi stanowią dodatkowe wzmocnienie na tym wrażliwym obszarze hełmu. Brwi wywodzą się z tradycji germańsko-rzymskiej, gdzie półrytualne wyrazy twarzy przyczyniają się do tożsamości noszącego. Ta tradycja może być postrzegana jako wyraz pogańskiej klasy wojennej, która łączyła wojnę z ekstatyczną furią uwalnianą na wroga.

Hełm jest gotowy do walki, wyściełany wewnątrz skóra i ma skórzaną wkładkę oraz skórzany pasek pod brodę. Również nosal jest wyściełany skóra. Hełm wykonany jest z 2 mm stal i nadaje się na maksymalny obwód głowy do 62 cm. Waga około 2,7 kg.

Smoki były mitycznym wariantem węża i zostały uwzględnione w najwcześniejszych mitach współczesnego człowieka. Wraz z rozprzestrzenianiem się ludzi, mitologia smoka migrowała na całym świecie. W wielu kulturach indoeuropejskich smoki odgrywają istotną rolę w ich mitologiach. W mitologii germańskiej, a później wikingów, smoki są postrzegane jako niszczące wszystko potwory. Jednocześnie symbolizują złe bestie, które muszą zostać pokonane przez bohatera. Te dwa archetypy – niszczyciel i przeciwnik bohatera – wzmacniają się nawzajem.