Młot bojowy XVI wieku (maul)

Opis produktu

maul to młot bojowy z ciężką głowicą. Ten egzemplarz ma szpiczasty punkt, ale punkt jest szerszy niż w przypadku nadziak, innego rodzaju młot bojowy. Od końca XIV wieku broń był używany głównie przez piechotę. Podczas powstania w Paryżu w 1382 roku powstańcy zarekwirowali 3000 młotów z arsenału miejskiego, co przyniosło im przydomek Maillotins. Później w tym samym roku kronikarz Froissart wspomniał o młotach w Bitwie pod Roosebeke, co pokazuje, że nie był to tylko broń dla biednych.

Szczególne zastosowanie maul miało miejsce wśród łuczników w XV i XVI wieku. W Bitwie pod Azincourt angielscy longbowmen rzekomo używali ołowianych młotów, najpierw jako narzędzia do wbijania pali w ziemię, a później jako improwizowane bronie. Ich użycie jest również wspomniane w innych źródłach z tego okresu. W Anglii takie bronie były używane przez łuczników Tudorów aż do około 1562 roku.

Od XV wieku krótsze młotki bojowy były coraz częściej używane przez kawalerię. Na początku szlachta patrzyła z góry na broń z powodu jego pochodzenia z niższych warstw, ale później przyjęli go ze względu na jego praktyczną wartość. Dowódcy kawalerii czasami nosili młotki bojowy jako broń i jako znak swojej rangi; były one nazywane „młotami Rottmeister” lub „młotami packmaster”. W armiach landsknechtów i w części Europy Środkowej młoty były również symbolami statusu dla niższej szlachty, niemal równymi szabla. Według niektórych źródeł szlachcic nie opuszczał domu bez swojej szabla i młot bojowy; mogła również służyć jako laska.

Ten młot jest ręcznie toczony z stal i ma toczony trzonek. chwyt jest owinięty ciemnobrązowym skóra. Głowica młota jest podwójnie nitowana dla zwiększenia wytrzymałości. Ma długość 45 cm, szerokość 15 cm i waży około 1 kg.