Hełm Vendel Valsgärde 8, 2 mm (battle-ready)

Opis produktu

Ten przepiękny, bogato zdobiony hełm z okresu wendelskiego jest reprodukcją oryginalnego znaleziska z pochówku łodziowego w Valsgärde (grób 8), gospodarstwa położonego nad brzegiem rzeki Fyris (Fyrisån) w pobliżu Gamla Uppsala w Szwecji. Grób datowany jest na około 625–650 rok naszej ery, a hełm wojownika złożono u jego stóp. Oryginał przechowywany jest w Gustavianum, muzeum Uniwersytetu w Uppsali. Ta replika wykonana jest z 2 mm stali i wyposażona w kołnierz kolczy, złożony z płaskich, nitowanych kółek o średnicy wewnętrznej 8 mm.

Płyty wykonane są z cieńszej stali (folie pressblech) i przymocowane do hełmu za pomocą mosiężnych taśm/pasków. Grzebień i brwi również wykonane są z mosiądzu. Skomplikowane wzory są wiernymi reprodukcjami oryginalnych motywów. Wczesnośredniowieczny hełm typu „okularowego” dostarczany jest z regulowaną podszewką ze skóry oraz paskiem pod brodę. Ten hełm zaprojektowany jest jako element kolekcjonerski lub dekoracyjny, dlatego nie nadaje się do rekonstrukcji walk.

Hełm ten wykonany jest w germańskim stylu zwierzęcym typu II/B.

Wikiński bóg Odyn i germański bóg Wodan był bogiem arystokracji i klasy wojowników. Odyn/Wodan kojarzony jest z wszechwiedzą, jest mistrzem run i poezji oraz włada seidr (magia). Bóg ten znany jest jako bóg wojny i śmierci, jednak jego głębsze znaczenie tkwi w strzeżeniu kosmicznego porządku. Według mitologii Odyn/Wodan jest pierwszym z królów i panem Einherjar, heroicznych poległych wojowników z Walhalli, z którymi wyruszy, by pokonać Ragnarok (całkowity chaos). Przedmioty, na których przedstawiony jest Odyn/Wodan, można wiązać z arystokracją i klasą wojowników, wikińskimi jarlami i karlami oraz magią.

Smoki były mitycznym wariantem węża i pojawiały się już w najwcześniejszych mitach współczesnego człowieka. Wraz z migracją ludzi, mitologia smoków rozprzestrzeniła się na cały świat. U wielu ludów indoeuropejskich smoki odgrywają znaczącą rolę w ich mitologiach. W mitologii germańskiej, a później wikińskiej, smoki postrzegane są jako wszechniszczące potwory. Jednocześnie symbolizują złowrogą bestię, którą musi pokonać bohater. Te dwa archetypy – niszczyciel i przeciwnik bohatera – wzajemnie się wzmacniają.

W kulturach indoeuropejskich wilk miał podwójne znaczenie. Zwierzę to było niebezpiecznym wrogiem, ale było też szanowane za swoją przebiegłość, siłę i furię. Ta relacja doprowadziła do powstania rytuałów, w których centralne miejsce zajmował wilk. Rytuał koryos jest ważnym przejawem tego kultu wilka. Z niego rozwinęli się germańscy Ulfheðnar, wojownicy czczący Odyna (Wodana), znani jako „wilki Odyna”. W sztuce germańskiej i staronordyckiej wilki symbolizowały lojalność, ochronę, agresję oraz strategiczne wyczucie.

Odyn jest bogiem band wojennych, úlfhéðnar i berserkerów. W sezonie zmarłych (między końcem października a Yule) prowadzi Dziki Gon, aby przywrócić kosmiczną równowagę. Proces ten sprawia, że podczas Yule (przesilenia zimowego) powraca światło, po czym ziemia ponownie staje się urodzajna. Wiele cech Odyna powraca w przedstawieniach rogatych tancerzy z włóczniami, jednak istnieje jeszcze jeden aspekt, który łączy go z tą symboliką. Od okresu wędrówek ludów rogi tancerza z włócznią zawsze kończą się dwoma krukami. Odynowi towarzyszą dwa kruki, Huginn i Muninn, które opowiadają mu wszystko. Rogi, dawny symbol płodności, mogły w tym czasie utracić swoje znaczenie i symbolikę. Choć nadal były przedstawiane i pozostawały charakterystyczne dla odyńskiego rytuału tańca z włócznią, dodano do nich kruki. Rytuał ten był prawdopodobnie wykonywany przez klasę kapłańską. U ludów indoeuropejskich klasa religijna i rządząca były niemal tożsame, przy czym król pełnił funkcję najwyższego kapłana. Rytuał ten można postrzegać jako szamański taniec wojenny.