Wikińska brosza Valkyrie Tissø, brązowa

Opis produktu

Kobiety z bronią tradycyjnie interpretuje się w sztuce wikińskiej jako Walkirie. Jeździec na tej broszce jest uzbrojony w miecz i włócznię i prawdopodobnie przedstawia wojownika, który, poległ w bitwie, jedzie do Walhalli i jest pozdrawiany przez Walkurę z tarczą. Według przekonań germańskich Walkirie towarzyszą bohaterom, którzy zginęli na polu bitwy, tzw. Einherjerowi, do Walhalli, gdzie wspólnie jedzą przy stole Odyna.

Model tej broszki Walkirii pochodzi z broszki wikińskiej ze srebra pozłacanego z inkrustacją niello, znalezionej w Storgården przy Tissø na Zelandii w Danii, obecnie eksponowanej w Muzeum Narodowym w Kopenhadze. Brosza Walkirii pochodzi z IX-X wieku. Znaleziono wiele identycznych brzosek Walkirii z czasów wikingów, między innymi w Polsce i Haithabu. Na odwrocie broszki znajduje się oczko, za pomocą którego broszkę można przymocować do łańcuszka lub paska skóry. Ponadto brosza ma solidną szpilkę, która jest również odpowiednia do grubszych tkanin. Wymiary broszki to 4,5 x 3.5 cm i jest dostępna w wysokiej jakości brązie i prawdziwym posrebrze.

Tissø było ważnym ośrodkiem religijnym w czasach wikingów. Jezioro znajduje się na Zachodniej Zelandii w Danii i swoją nazwę zawdzięcza bogu Tyrowi, jednemu z Aesira. Znaleziska archeologiczne pokazują, że ten obszar był miejscem praktyk ofiarniczych już przed początkiem naszej ery. Jednak większość znalezisk pochodzi z czasów późnego żelaza i wczesnych czasów wikingów.

Rytuały religijne odbywały się również na ziemiach wokół osiedla lokalnego władcy. Wokół dużej hali stały różne ogrodzenia budynki, które mogły pełnić funkcję kultową. W i wokół tej osady znaleziono niezwykle wiele amuletów, w tym Młot thora i małe srebrne zawieszki i fibulae w kształcie postaci kobiecych, które często interpretuje się jako Walkirie.

Na wzgórzu obok osady natomiast znaleziono kości zwierząt, biżuterię, srebrne przedmioty i monety. Te znaleziska mogą pochodzić z otwartego miejsca ofiarniczego. Krajobraz religijny wokół Tissø obejmował zatem zarówno jezioro, jak i naturalne miejsca ofiar oraz specjalnie przygotowane budynki kultowe.

W mitologii wikingów Walkiria jest uważana za żeńskiego ducha z orszaku Odyna, ojca bogów, który ma fatalny związek z Nornamis, Fylgią i Diesen. Wikingowie wierzyli, że zorza polarna była znakiem obecności Walkirii i uważali ją za zwiastun wielkiej bitwy. Kiedy Walkirie wybierały Einherjerów spośród poległych wojowników, światło księżyca odbijało się w ich zbrojach, co powodowało błysk zorzy polarnej.

Tkanina pod jeźdźcem składa się z dziewięciu pól. Reprezentują one świętą liczbę dziewięć, dziewięć światów i kompletność oraz porządek kosmiczny.

We wszystkich kulturach indoeuropejskich konie odegrały ważną rolę. Ponad 5000 lat temu na stepach pontyjsko-kaspijskich nasi przodkowie, indoeuropejscy pasterze stepów, hodowali konie. Później z tego wyłoniła się ich kultura jeździecka, a konie zaczęły pełnić ważną rolę jako środek transportu, w wojnie i na pomocy w pracach polnych. Nic dziwnego, że już wcześnie konie zostały włączone do duchowego świata naszych przodków. Wierzyli, że słońce ciągnięte jest przez konia przez niebo i dlatego wiązali to zwierzę z płodnością zarówno ludzi, jak i ziemi. Koń reprezentował również królewskość i więź między panującą arystokracją a terytorium, którym ona rządził.