Szybkie Fakty o Etruskiej Kulturze Wojskowej
Wpływ militarny: Przejęty z greckiej kultury polis (model miasta-państwa).
Formacja: Falanks (gęsta, efektywna ściana tarcz i włóczni).
Status: Hoplita był dostatnią obywatelem-żołnierzem który finansował i utrzymywał swoją własną zbroję.
Sezony: Wojny były często ograniczone do "sezonu wojennego" latem, pomiędzy pracami rolniczymi.
Etruskiemu miastom-państwom szybko stało się jasne, że jeśli chcą zachować swoją niezależność w konkurencyjnym świecie, muszą unowocześnić swoją sztukę wojenną. Dlatego też przejęli koncepcję "hoplity" i towarzyszącą jej formację falanksową od swoich greckich sąsiadów i partnerów handlowych. Ta innowacja militarna była nierozerwalnie powiązana z koncepcją polis (miasta-państwa).
Etruskski hoplita nie był zwykłym żołnierzem; był dumnym obywatelem. Kiedy w miesiącach letnich – tradycyjnym sezonie wojennym – mężczyźni stali ramię przy ramieniu w fałanksie, walczyli nie tylko o własną skórę, ale o przetrwanie swojej społeczności miejskiej. Był to system wzajemności: kto cieszył się przywilejami politycznymi w polis, miał obowiązek bronić tego z bronią w ręku.
Ten styl walki znacząco wzmocnił tożsamość miejską. Indywidualna waleczność była oczywiście prestiżowa, ale prawdziwa siła hoplity leżała w zbiorowej dyscyplinie: razem wygrywać lub razem paść. Był to system, w którym status społeczny i odpowiedzialność militarna się przenikały.
Często Zadawane Pytania (FAQ)
Czym dokładnie jest falanks?
Falanks to zwarta formacja, w której żołnierze nakładają na siebie swoje duże tarcze (hoplon). Tworzy to prawie nieprzenikniany mur z brązu i włóczni (doru), pozwalając jednostce działać jak jeden wielki, defensywny organizm.
Dlaczego walczyli konkretnie jako obywatele-żołnierze?
Ponieważ posiadanie pełnej zbroi – myśl o brązowej zbroi, hełmie, nagolennikach, tarczy i mieczu – wiązało się ze znacznymi kosztami. Tylko obywatele z prawami mogliśmy sobie pozwolić na tę inwestycję. Dlatego też elita polityczna miast-państw stanowiła również elitę militarną na polu bitwy.
Podsumowanie
System hoplitów był kręgosłupem etruskich miast-państw. Łączył on konieczność militarną z obowiązkiem obywatelskim i zapewniał spójną strukturę społeczną i obronną. Przejmując grecką tradycję militarną, Etruscy mogli skonsolidować swoją władzę w regionie charakteryzującym się ciągłą rywalizacją.
Wyposażenie Larana - Odzież
Laran nosi tunikos pod swoją zbrojąg pas i parę prostych skórzanych sandałów. Gdy pada deszcz lub gdy jest mu zimno, nosi swój gruby wełniany płaszcz.
Chiton (tunikos)
Śródziemnomorskie tunikisoły były wykonane z lnu, czasem też z wełny. Tunikos, którą Laran nosi pod swoją zbrojąg ma krótkie rękawy, ale w cieplejszych miesiącach Etruscy często nosili lekkie szaty, które pozostawiały ich ramiona i ramiona odkryte. Poniżej tunikos nie nosili spodni, ponieważ uważali je za barbarzyńskie.
Sandaloi (sandały)
Ze względu na ciepły, umiarkowany klimat sandały (sandaloi) takie jak te noszono we Włoszech i na reszcie Morza Śródziemnego. Chociaż Laran nosi proste wojskowe sandały, które są mniej otwarte, aby lepiej chronić stopy, w starożytności nieustannie pojawiały się nowe trendy mody dla sandałów, które określała modna Atena.
Poza sandałami od piątego wieku p.n.e. nosiono również rodzaj sznurowanych butów (takie jak endromis i embades) a zimą filcowe skarpety (piloi) aby trzymać stopy w ciepłe.
Pasek / Pas
Aby nadać kształt tunikosowi używano zarówno prostych skórzanych pasów, jak i pasów z tkaniny.
Chlamys (płaszcz)
Chlamys był wełniany płaszczem noszonym w klasycznej Grecji. Utrzymywał on odzież czystą i oferował noszącemu ochronę przed pogodą i wiatrem.
Jednak płaszcz noszony przez Zeno nie ma na celu jedynie go ogrzać, stanowi on również część jego wyposażenia zbrojnego. Na polu bitwy owija bowiem płaszcz wokół ramienia broni, aby chronić je przed włóczniami, mieczami i strzałami.
Płaszcz był przypinany za pomocą fibuli, metalowej sprzączki do odzieży, która była często zdobiona.
Wyposażenie Zbrojne
Zbrojenie Larana jest reprezentatywne dla przeciętnego etruskiego hoplity z czwartego wieku p.n.e. Nosi on dużą brązową tarcze, "frygijskich" brązowy hełm, lniany linothorax i brązowe nagolenniki, aby chronić swoje ciało. Używa długiej włóczni, doru, do walki w formacji i krótkiego miecza, xiphos, jako broni wtórnej.
Hoplon (tarcza)
Duża brązowa tarcza (hoplon / aspis) była najważniejszą częścią wyposażenia hoplity; nazwa "hoplita" pochodzi z tego. Ta ciężka tarcza była przeznaczona do walki w gęstej ścianę tarcz-formacji (fałanks), w której hoplita był częściowo osłonięty przez tarcze innych obok niego.
Hoplon była często zdobiona brązownictwem lub farbą. Te zdobienia były nakładane z różnych powodów, ale zwykle miały znaczenie symboliczne. Tak hoplon była używana do pokazania tożsamości polis hoplity. Tarcza Larana jest zdobiona gorgoneion, głową potwora-demona Gorgony, który mógł zamarznąć ludzi na śmierć swoim wzrokiem. W etruskiej kulturze gorgona była symbolem władzy królewskiej lub arystokratycznej i jest widoczna na wielu tarczach. To zdobienie miało również inne mitologiczne znaczenie, omawiane w rozdziale dotyczącym linothorax.
Hełm
Tracki hełm noszony przez Larana był powszechnie używanym hełmem wśród hoplitów w późnokasycznym i hellenistycznym okresie. Miał charakterystyczny kształt frygijskiej czapki, części odzieży noszonej przez różne ludy indoeuropejskie, w szczególności Tracjów i Frygów. Ten kształt hełmu przyda żołnierzom groźny profil, ponieważ noszący wyglądał wyżej niż był naprawdę. Noszący również mógł dobrze słyszeć, a hełm z dodaniem dużych osłon policzków oferował dobry kompromis między polem widzenia a ochroną.
Ogólnie rzecz biorąc, etruscy hoplici często nosili również "chalcydyjski" hełm, rozwój wcześniejszych typów korynckich.W tym blogu przeczytaj więcej o hełmach noszonych w greckim świecie.
