Dublet rozpoczął swoją historię jako praktyczne ubranie, ale od końca XV wieku jego wygląd stawał się coraz bardziej modny. Przód mógł być wyposażony w stomacher, sztywny wstawek, który podkreślał sylwetkę i optycznie zmniejszał talię.
Około lat dwudziestych XVI wieku przednie części często spotykały się dokładnie pośrodku, co nadawało dubletowi bardziej opływowy, elegancki wygląd. Jednocześnie dekoracje stawały się bogatsze: haft, wstawiane wzory, rozcięcia i ozdobne lamówki dawały każdemu egzemplarzowi osobistą i społeczną tożsamość.
Ewolucja tego ubrania odzwierciedlała zmieniające się oczekiwania wobec mody męskiej: dublet nie był już tylko praktyczny, ale także środkiem do pokazania statusu, bogactwa i gustu.
W okresie Tudorów dublet stawał się coraz bardziej złożony. Rękawy były czasami szerokie i pofowate, innym razem bez rękawów lub ze zdejmowanymi rękawami, dostosowane do okazji i preferencji użytkownika.
Tworzywo się różniło, od solidnej wełny i kersey do luksusowszego atlasu i aksamitu, w zależności od klasy społecznej i bogactwa. Do około 1540 roku większość dubletów była wyposażona w points do przytwierdzenia pończoch, dzięki czemu ubranie zachowywało strukturalną rolę w podtrzymywaniu całego zestawu.
Jakość dubletów znacznie się różniła. Dobry egzemplarz mógł służyć przez wiele lat, podczas gdy słabiej wykonane dublety mogły dosłownie rozpaść się po kilka miesiącach.
Darowanie dubletów było także rytuałem, który podkreślał hierarchię społeczną: tak na przykład Gilbert Talbot w 1574 roku podarował swojemu ojcu, hrabiemu Shrewsbury, dublet przesiąknięty perfumami.
Królowie i dworzan pozwalali bogatą dekorację swoim dubletom z perłami, szmaragdami i haftem, jak widać z pracy słynnego haftarza Williama Ibgrave'a, który zdobił dublety Henry'ego VIII i Edwarda VI złożonymi inicjałami i ornamentami.
Na początku okresu elżbietańskiego pojawiły się nowe sylwetki, takie jak pouter pigeon lub peascod-silhouet, gdzie przód wypychał się do przodu przez wypełnienie bombast.
Ramiona uzyskały ozdobne skrzydełkowate taby lub piccadills, a małe ranty przypominające spódniczkę zapewniły eleganckie przejście do pończoch lub breches.
Później ciężkie wypełnienie zniknęło, a dublet powrócił do obcisłego dopasowania z głębokim V-kształtnym frontem. Te zmiany ilustrowały stałe napięcie między praktyczną funkcjonalnością a ekspresją estetyczną w modzie męskiej tamtych czasów.
Godnym uwagi jest fakt, że kobiety w późnym XVI wieku również zaczęły nosić dublety. Elżbieta I otrzymała w 1575 roku swój pierwszy dublet, wykonany z żółtego atlasu i bogato ozdobiony srebrną koronką przez swojego hofnego krawca Waltera Fyshe'a.
Jednocześnie pisarze tacy jak Philip Stubbes krytykowali tę kobiecą adopcję, ponieważ uważano ją za typowo męską. Około 1580 roku ponadto powstała wariantów odzieży wierzchniej dla kobiet — początkowo zwana „a pair of square bodies" — która później również określana była mianem dubletu, chociaż ta wersja nie zamykała się na guziki.
Poza Anglią dublet również odgrywał ważną rolę. Na szkockim dworze afrykańska sługa otrzymała w 1590 roku dublet z iridescencyjnej tafty z 48 guzikami, w połączeniu z aksamitnymi breches. W 1600 roku Elizabeth Brydges podarowała Elżbiecie I wyrafinowany dublet z lnu siatkowego, ozdobiony srebrną nicią.
Te przykłady pokazują, jak dublet służył jako symbol bogactwa, statusu i politycznego związania z europejskimi dworami.
W XVII wieku dublet zmienił się dalej: kaftanik stał się krótszy, a rękawy ewoluowały od szerokich i nacięciowanych do pofiastych, często opadających tuż poniżej łokcia. Wstążki lub points, którymi przytwierdzano breches, wiązano w ozdobny sposób.
Moda hofnego rozrywki czasami pchnęła dublet do ekstremalnych proporcji: artyści performing dla hofnych maskarad byli dosłownie wsuwani w obcisłe dublety, aby krawiec mógł całkowicie zamknąć ubranie.
Definitywny upadek dubletu rozpoczął się w połowie XVII wieku, gdy władcy tacy jak Ludwik XIV Francji i Karol II Anglii ustandaryzowali nowy męski styl dworski.
Składał się on z długiego płaszcza, kamizelki, kravacie, peruki i breches — zestawu, który ostatecznie stał się poprzednikiem nowoczesnego garnituru trzyczęściowego. To zakończyło prawie cztery stulecia historii dubletu jako kluczowego elementu europejskiej garderoby, chociaż nadal przez wieki wpływał na formy i struktury mody męskiej.
