Szybkie Fakty
Lorica Segmentata: Zbroja piersiowa z poziomych żelaznych pasów, połączonych skórzanymi paskami i mosiędzianymi zaworami.
Manica: Segmentowana zarękawie, pochodząca pierwotnie z areny gladiatorów i jednostek kawalerii.
Okres rozkwitu: Przede wszystkim od I do połowy III wieku n.e.
- Zaleta: Lepiej wytrzymywała ciężkie ciosy i pchnięcia niż kolczuga; kompaktowa do przechowywania.
Konstrukcja: Puzzle z Żelaza i Mosiądzu
Nazwa lorica segmentata została wymyślona dopiero w XVI wieku; Rzymianie prawdopodobnie nazywali to lorica laminata.
Płyty: Zbroja składała się z czterech głównych części: dwóch naramienników i dwóch połówek tułowia. Te płyty zachodziły na siebie w dół, dzięki czemu bronie i deszczówka zsuwały się z nich.
Elastyczność: Dzięki wewnętrznym skórzanym paskom żołnierz nadal mógł się zginać i obracać.
Konserwacja: Wiele mosiędzanych zapinek, zawiasów i sznurków sprawiało, że zbroja była podatna na uszkodzenia. W późniejszych wersjach (takich jak typ Newstead) te elementy uproszczono do prostych haków i nitów, aby ułatwić naprawy w terenie.
Rozwój i Typy Archeologiczne
Chociaż widzimy tę zbrój wszędzie w filmach, jej rozpowszechnienie było złożone. Prawdopodobnie noszono ją obok lorica hamata.
Typ Kalkriese (ok. 9 n.e.): Najwcześniejsza forma, odkryta na miejscu bitwy Varusowskiej.
Typ Corbridge (ok. 40–100 n.e.): Nazwany na cześć słynnego "Skarbu z Corbridge". To najbardziej kompletny zestaw, jaki kiedykolwiek znaleziono i stanowi podstawę dla prawie wszystkich nowoczesnych rekonstrukcji.
Typ Newstead (ok. 160 n.e.): Uproszczona wersja z mniejszą liczbą zawiasów i większymi płytami, zaprojektowana do produkcji masowej i mniejszego utrzymania.
Manica: Żelazny Rękaw
Manica była zarękawie, która stosowała tę samą technikę segmentacji co zbroja piersiowa.
Pochodzenie: Przez długi czas uważano, że manica została wprowadzona dopiero podczas wojen dackich (101-106 n.e.), aby chronić ramię miecza przed falx (śmiertelnym sierpowatym mieczem). Jednak odkrycia np. w Carlisle pokazują, że manica była używana przez legionistów wcześniej.
Projekt: Około 35 metalowych pasów zachodziło na siebie w górę. To powodowało, że cios do wewnątrz łokcia był deflektowany, gdzie ochrona była najgrubsza.
Użycie: Nie tylko legionistów, ale także ciężką jazdę i gladiatorów (takich jak dimachaerus lub crupellarius) nosiła tę ochronę.
Manica z Ochroną Dłoni
Ostatnie badania i odkrycia (takie jak w Carlisle) wskazują, że niektóre manicae rozciągały się na dłoń.
Ochrona dłoni: Dolne płyty sięgały na nadgarstek i oferowały prawie pełną ochronę dłoni bez utrudniania chwytu na gladius.
Różnorodność: Podobnie jak zbroja piersiowa, manica była często szyta na miarę. Niektóre wersje były z żelaza, inne z mosiązu, w zależności od statusu i portfela żołnierza.
Często Zadawane Pytania (FAQ)
Czy każdy legionista nosił lorica segmentata?
Prawdopodobnie nie. Chociaż kolumny (takie jak słup Trajana) pokazują je masowo, dowody archeologiczne sugerują, że kolczuga (lorica hamata) i zbroja łuskowa (lorica squamata) były używane częściej, szczególnie w prowincjach przygranicznych.
Dlaczego zbroja zniknęła w III wieku?
Segmentata była droga w produkcji i czasochłonna w utrzymaniu. Kiedy imperium wpadło w kryzys, wojsko przeszło na łatwiej produkowaną i uniwersalną kolczugę z długimi rękawami.
Czy nie było to bardzo ciężkie?
Lorica segmentata waży około 9 kg. To jest lżejsze niż średnia kolczuga (10-12 kg), ale ciężar spoczywał bardziej na ramionach, co mogło być męczące podczas długich marszów.
Linki Wewnętrzne:
Lorica Segmentata i Manica zapewniały rzymskiemu żołnierzowi niemal nieprzenikającą obronę. Chcesz wiedzieć więcej o Lorica Squamata (zbroi łuskowej) noszonej często przez oficerów?
Lorica Hamata: Niezniszczalna Rzymska Kolczuga
Subarmalis & Thoracomachus: Niezbędna Rzymska Bielizna Ochronna
Europejskie Style Zbroi (XIV-XVII wiek): funkcja, historia i charakterystyka
Styl Churburg (1370-1420): Przejście na Pełną Zbrój Płytową
