W tej композycji zdecydowałem się złożyć gallijskiego wojownika z 1. wieku p.n.e.-1. wieku n.e. Większość keltyjskich wojowników była lekko uzbrojona i pancerna. Szybkość była kluczem do ich sukcesu, a największymi sukcesami wojennymi były zasadzki. Kiedy Galowie nie walczyli z innymi ludami, tocili wojny między różnymi plemieniami. Galowie nie postrzegali siebie jako jeden naród (chociaż plemiona dobrze wiedziały, że dzielą wspólną tożsamość kulturową). Galijski wojownik raczej nie nazwa się Galem, ale imieniem swojego plemienia. Na przykład Menapii, którzy mieszkali w regionie Skaldy, między Południową Holandią a Północną Francją. Ten wojownik jest zarówno przykładem dla wojowników z wewnętrznych konfliktów, jak i gallijskim wojownikiem podczas wojen gallijskich z rzymskim wodzem Juliuszem Cezarem.
Według rzymskiego wodza Juliusza Cezara wiele gallijskich wojowników walczyło nago. Sami Keltowie również regularnie przedstawiali wojowników nagich. Mogło to mieć związek z celami guerillowymi, gdzie ubranie i uzbrojenie przeszkadzały, ale mogło to także mieć związek z celami duchowymi. Jednak nie można wykluczyć, że rzymska propaganda znacznie przesadziła w tym temacie.
Spodnie z Thorsberga
Nasz Gaul nosi tutaj spodnie, które bardzo przypominają spodnie z Thorsberga z 2. wieku n.e. Spodnie to ciasne, efektywne spodnie, które w późniejszych okresach rzymskich nosiły także sami Rzymianie.
Tunika gallijskiego wojownika
Nasz galijski wojownik nosi w tej kompozycji tunikę z grubej tkaniny bawełnianej. Ta bawełna wygląda dokładnie jak len, ale jest tańsza i wytrzymalsza. Podobnie jak w przypadku innych ubrań, im trudniej było wykonać kolor, tym droższy był. Większość Galów nosiła ziemiste kolory i ewentualnie wzory w kratkę.
Keltyjski pasek
Pasek, który wybrałem, oparty jest na odnalezionych hakach paskiego. Znaleziono setki haków paskowych z okresu La Tène. W przeciwieństwie do późniejszych okresów, Keltowie mocowali swoje paski hakmi paskich, które zaczepiały się w otworach paska.
Keltyjski miecz
Podobnie jak u większości ludów, miecze były luksusem. Keltyjskie miecze słynęły z ostrości i efektywności. Keltyjskie miecze były dłuższe niż większości sąsiednich ludów i mogły być dobrze używane z konia. Mogły być używane do kłucia, ale były przede wszystkim zaprojektowane do cięcia.
Keltyjska włócznia
Włócznia była dla Keltów bronią par excellence. Włócznie są szybsze i lżejsze niż miecze. Keltowie używali zarówno włóczni do kłucia, jak i do rzucania. Ponadto niektóre włócznie były bardzo odpowiednie do obu celów. Łucznictwo było mniej popularne w kulturze keltyjskiej.
Sprzedajemy zarówno tępe, jak i ostre włócznie, w zależności od celu, jaki chcesz osiągnąć. Do re-enactmentu doskonale się nadają tępe włócznie lub włócznie z końcówką bezpieczeństwa.
Keltyjski hełm
W Europie i na Wyspach Brytyjskich znaleziono różne keltyjskie i keltyjskie hełmy. Większość tych hełmów była zarówno praktyczna, jak i zastraszająca. Na czubku hełmu zwykle zwisały włosie konne.
Pancerki druciane
Pancerka druciana to keltyjskie osiągnięcie. Pancerki druciane były bardzo drogie i były zarezerwowane dla keltyjskich wodzów, którzy prawie zawsze walczyli z konia. Keltyjskie pancerki druciane bardzo przypominały późniejsze rzymskie pancerki druciane, takie jak Lorica hamata. Stało się tak dlatego, że Rzymianie dobrze skopiowali pancerkę drutową od Keltów.
