Ten blog śledzi rzymskiego legionistę Titusa w roku 54 p.n.e. z trzynastego legionu. Walczy razem z Galami pod dowództwem swojego wodza i prokonsula, Gajusza Juliusza Cezara.
Późna republika rzymska
Od wygnania królów w 509 p.n.e. do ogłoszenia pryncypatu w 27 p.n.e., Rzym była republiką. W tym okresie była to państwo biurokratyczne, którym rządzili dwaj konsulowie, głowy państwa wybierani przez senat. Idea republiki stanowiła podstawę tożsamości rzymskiej; Rzymianie nigdy nie nazywali siebie cesarstwem aż do upadku cesarstwa zachodniorzymskiego. Chociaż wiele z naszej dzisiejszej polityki możemy zobaczyć w Republikie Rzymskiej. Społeczeństwo było bardzo ściśle zhierarchizowane i ukształtowane przez relacje patron-klient, również wśród uprzywilejowanej burżuazji. Szlacheckie rodziny senatorskie zajmowały szczyt, a następnie ekwici (rycerze) i plebejusze. Pod nimi znajdowała się klasa niska proletariuszy i niewolników, którzy nie mieli żadnych praw.
W całej historii późnej Republiki Rzymskiej legiony odgrywały ważną rolę polityczną. Ze względu na profesjonalizację armii kampanie trwały dłużej, a legionistowie byli uzależnieni od żołdu i łupów wojennych otrzymywanych od swojego generała, aby utrzymać się przy życiu. W wyniku tego byli lojalni wobec poszczególnych dowódców wojskowych posiadających umiejętności wojskowe (zwłaszcza wobec gubernatorów, którzy pełnili długą kadencję) i nie tyle wobec rzymskiego senatu.
W późnej republice miała miejsce seria konfliktów politycznych między (uproszczając) dwiema różnymi grupami politycznymi: populares, którzy opowiadali się za reformą gruntów i większym udziałem politycznym plebejuszy i proletariatu, lub arystokratycznymi optimatami, którzy się temu sprzeciwiali. Wojny domowe skończyły się terrorem optymiatów-generała Sulli w latach 82-80 p.n.e. Dzięki swojej potędze wojskowej mógł się sam wyznaczyć na dyktatora i przez dwa lata swoimi krwawymi proskrypcjami masowo mordował swoich politycznych oponentów i konfiskował ich majątek dla siebie i swoich sojuszników. Wprowadził również duże reformy polityczne, które (z przemocą i bez) znacznie ograniczyły władzę trybunów ludowych. Równowaga władzy rządu prawie całkowicie przeszła na arystokrację.
Po jego śmierci istniał wielki strach, że legion pod innym demagogiem jak Sulla mógłby stanowić zagrożenie dla Rzymu. W kolejnych latach senat uznał to za uzasadnione i zakazał gubernatorom rzymskim opuszczania swoich prowincji ze swoimi legionami. Było również ściśle zakazane rzymskim dowódcom wojskowym wkraczać na tereny Italii ze zmobilizowaną armią: na triumfy w mieście legion musiał być najpierw oficjalnie zwolniony.
Juliusz Cezar i pierwsze triumwirat
Walka między optymiatami a populares została całkowicie zatrzymana przez krwawy reżim Sulli. Jednak sympatie nadal istniały i w 70 p.n.e. Gnajos Pompejusz i Marek Licyniusz Krassus, dwaj najpotężniejsi generałowie republiki, zostali wspólnie konsulem, aby odwrócić silne ograniczenia Sulli wobec trybunów ludowych i dać ludowi większe głosy w polityce. Byli wprawdzie populares, ale nie należy uważać ich za radykalnych reformatorów walczących o najniższe klasy społeczeństwa. Pompejusz służył pod Sullą, a Krassus oprócz bycia największym lichwiarzem Rzymu (poprzez jego słynne brygady strażaków) był dowódcą armii, która krwawo stłumiła powstanie niewolników Spartakusa.
Tymczasem w Rzymie pojawiał się młody polityk: Gajusz Juliusz Cezar, który sprytnie i odważnie wspinał się po drabinie politycznej. Stał się bardzo popularny wśród ludności, ponieważ był niezwykle hojny dla swoich klientów, otwarcie wspierał sympatyzantów byłych populares i ze względu na swoje wypowiedzi polityczne musiał nawet uciekać przed zemstą Sulli. Po śmierci dyktatora Cezar powrócił i ścigał swoich byłych oprawców i wspólników; działanie, które podniosło jego reputację jeszcze wyżej w oczach publiczności rzymskiej.
Aby zachować równowagę władzy między trzema wielkimi postaciami i zapobiec wojnie domowej, powstał "pierwszy" triumwirat między Pompejuszem, Krassusem i Cezarem (jednak ta nazwa została przypisana później temu nieformalnemu trójkątu, po "prawdziwym" triunwiratowi Oktawiana, Marka Antoniusza i Lepidusa). Wraz ze słynnym mówcą Markiem Tuliuszem Cyceronem trzej władcy zdławili spiskę zmierzającą do wprowadzenia nowego dyktatora. Upewnili się również, że wszyscy trzaj mogli uzyskać wszystkie ważne stanowiska państwowe, które pragną. Tak więc Cezar został wybrany konsulem i prokonsułem Galii za Alpami, gdzie osiągnął wielkie zwycięstwa.
Wojny galskie
Kiedy Cezar został wyznaczony gubernatorem Galii, poszedł do wojny z galskimi plemiami, aby chronić granice Rzymu. Jednak ten konflikt graniczny przerodził się w wielką wojnę zdobywczą. Dzięki przebiegłym strategiom Cezara i lojalnym legionom, Rzymianie w latach 58-50 p.n.e. podbili całą Galię aż do Renu i Kanału pod swoją władzę. Galski król Wercyngetoryks próbował zjednoczyć różne plemiona przeciwko Cezarowi, ale było to bezowocne.
Legiony Cezara były najlepiej wytrenowanymi całej republiki i były całkowicie lojalne wobec niego. Wielu jego legionistów pochodziło bowiem z rodzin, które służyły pod Mariuszem. Jego zwycięstwa również uczyniły go jeszcze bardziej popularnym wśród ludności rzymskiej: w wyniku tego w Senacie pojawił się wielki strach, że stanie się on następcą Sulli jako demagog. W 56 p.n.e. Krassus poległ w swojej wojnie przeciwko Partom w Syrii i triumwirat dobiegł końca.
Tymczasem w Rzymie panowało wiele zamieszania: trybun ludowy Publiusz Klodius uchwalił prawo zbożowe, w wyniku czego biedni napływali do Rzymu w dużych ilościach. Miasto w ostatnich latach stało się politycznym „magazynem prochu" i regularnie dochodziło do przemocy na ulicach. Pompejusz otrzymał specjalne uprawnienia, dzięki którym mógł regulować tę dostawę zboża i panować nad terrorem ulicznym w Rzymie: tymczasem przechodzi do strony optimatów w próbie zdobycia władzy dla siebie.
Ze względu na sukces Cezara, Pompejusz i optymiaci pod koniec 50 p.n.e. postanowili wspólnie obalić popularnego generała; ogłosili go zdrajcą republiki i domagali się, aby rozwiązał swoją armię. Cezar postawił wszystko na szali i spowodował kryzys konstytucyjny, gdy w następnym roku opuścił swoją prowincję Galii i przekroczył strumień Rubikon (rzymską granicę między Galią a Italią) w kierunku Rzymu. Ten kryzys i następujące po nim wojny domowe przyniosły huczący koniec do okresu republikańskiego i doprowadziły do powstania cesarstwa pod Augustusem w 27 p.n.e.. However, Rzymianie nadal będą nazywać swoje cesarstwo republiką aż do upadku Wschodniorzymskiego senatu w 602 roku.
Wyposażenie Titusa, legionisty republikańskiego
Zbroja legionisty była dostarczana przez rządzie rzymski w późnej republice. Wytwarzała ona pancerz, broń i odzież w specjalnych fabricae, warsztatach na terenie całego imperium. Wyposażenie zbrojne wytwarzano na dużą skalę i ponownie wykorzystywano: w ten sposób wyposażenie legionów było spójne. Różnica między hastati, principes i triarii zanikła w tym okresie. Zamiast tego armia składała się z Legionistów, wojsk pomocniczych - kawalerii i wojsk pomocniczych - łuczników. Zaletą tego było to, że focus leżał na spójnym typie piechoty ze spójnym uzbrojeniem, szkoleniem i podziałem.
Wyposażenie legionisty miało być tak praktyczne i funkcjonalne jak możliwe. Legionista w pełnym uzbrojeniu musiał bowiem nie tylko walczyć, ale także pokonywać duże odległości w ciągu jednego dnia lub przez długie okresy stać na warcie.
Legionistów rzymskich tacy jak Titus posiadali podobną odzież i wyposażenie, ale nie były jednolite. Chociaż otrzymywali wyposażenie od państwa rzymskiego, wiele było wspólne lub przejmowane z poprzednich pokoleń. Tak więc Titus otrzymał swój kolczugę, włócznię, tarcze, pas i sandały od państwa, ale nosi stary hełm i gladius swojego wuja, starego weterana, który walczył pod Mariuszem w Wojnie Społecznej i w obronie Rzymu przed Sullą. Tunika i płaszcz Titusa zostały wykonane dla niego przez jego matkę i wysłane do niego z Rzymu.
Odzież
Tunica (tunika)
W społeczeńst
