Ten blog śledzi wyposażenie Publiusza, legionisty rzymskiego z drugiego legionu pod cesarzem Augustem w roku 19 przed Chrystusem. Walczy w Iberii przeciwko buntuącym się plemionom, które stawiają opór panowaniu rzymskiemu za pomocą taktyk guerrilli.
Dziedzictwo Cezara
Pierwszy wiek p.n.e. był bardzo burzliwym okresem w historii Rzymu, charakteryzującym się wojnami domowymi i niestabilnością polityczną. Z powodu rosnącej nierówności w społeczeństwie rzymskim powstał wielki konflikt między reformatorami gruntowymi a konserwatywną arystokracją. Gaius Julius Caesar dzięki swojej populistycznej polityce stał się bardzo kochany przez lud. Dzięki temu nie tylko udało mu się zostać konsulem i prokonsulem (gubernatorem) Galii, ale także wygrać konflikt między populares i optimates i zostać wyznaczonym na dyktatora dożywotniego. Jego panowanie skończyło się w idy marca w roku 44 p.n.e., kiedy został zamordowany przez spiskę optimates, wrogów, których oszczędził jako wyraz mocy.
Spiskowcy, którzy sami siebie nazywali liberatores (wyzwoleniowcami), zostali prowadzeni przez Marcusa Iuniusa Brutusa i Gaiusa Cassiusa Longusa. Postrzegali Cezara jako nowego króla i zagrożenie dla republiki oraz władzy senatu, którą trzeba było wyeliminować, mimo iż Caesar był dla Brutusa ojcem zastępczym przez dużą część jego życia. Jednak źle ocenili sytuację, sądząc, że znaczna część ludu i armii będzie ich wspierać: legiony wierne Cezarowi i jego zwolennikom wygnały ich z półwyspu włoskiego. Wojska te były teraz prowadzone przez trzech najważniejszych następców Cezara, mianowicie Marcusa Antoniusa, jego prawą rękę, Lepidusa, pretora, który wyznaczył go na dyktatora, oraz Gaiusa Oktawiana, jego młodego kuzynostwa. Pomimo braku doświadczenia i młodego wieku (miał 18 lat, gdy Caesar zmarł), właśnie ten Oktawian zdołałby w ciągu następnej dekady przejąć władzę Rzymu.
Drugi triumwirat
W roku następnym po śmierci Cezara wybuchł wielki konflikt między Oktawianem a Marcusem Antoniusem o spadek Cezara. To pozwoliło liberatores w prowincjach Wschodu zbudować armię. Pod kierownictwem syna starego arcywroga Cezara, Sekstusa Pompejusza, flota blokowała dostawy zboża do Rzymu, aby zagłodzić miasto. Marcus Antoniusz, Oktawian i Lepidus spotkali się i zawarli tzw. drugi triumwirat (trójrząd), aby powstrzymać liberatores . Następcy Cezara otrzymali w tym celu dyktatorską władzę od senatu.
W roku 42 p.n.e. Marcus Antoniusz i Oktawian w macedońskim Filipach w dwóch bitwach szybko rozprawili się z armiami Cassiusa i Brutusa. Liderzy liberatores jeden po drugim popełnili samobójstwo po swoich porażkach, aby nie dostać się do niewoli. Marcus Antoniusz dbał o to, aby ciało Brutusa było traktowane z szacunkiem i pochowane, ponieważ obaj byli bliskimi przyjaciółmi przez całą wojnę domową, a Brutus przystąpił do zamachu na Cezara tylko dlatego, że Antoniusz został oszczędzony. Marcus Antoniusz pozostał na Wschodzie Imperium Rzymskiego, podczas gdy Oktawian powrócił do Italii.
Na froncie krajowym Oktawian wykazał mniej miłosierdzia wobec swoich wrogów i spowodował terror porównywalny z panowaniem Sulli. Majątki i posiadłości Rzymian, którzy żywili sympatię do liberatores lub krytykowali triumwirat, zostały skonfiskowane; zdrajcy byli mordowani w krwawy sposób.
Tymczasem w triumwiracie zaczęły pojawiać się pęknięcia. Oktawian potrafił wyprowadzić Lepidusa na manowce za armią młodego Pompejusza w Afryce Północnej w roku 36 p.n.e.. Ze względu na słabe wyniki ich generała, Oktawian zdołał przyciągnąć dużą część armii Lepidusa do siebie. W ten sposób stał się panującym mocą na Zachodzie, a Lepidus wypadł z triumwiratu. Marcus Antoniusz w tym samym momencie zaczął zachowywać się jak hellenistyczny król i od tego roku zależał od egipskiej królowej Kleopatry, którą Cezar wznowił na tronie 10 lat wcześniej. Marcus Antoniusz złamał małżeństwo z siostrą Oktawiana i został ojczymem Cezariona, dziecka, które Kleopatra miała z Cezarem. Oktawianowi udało się między latami 33 i 32 p.n.e. zwrócić naród rzymski i senat przeciwko Marcusowi Antoniuszowi, wykorzystując propagandę, która przedstawiała go jako zdrajcę i wschodniego despotę, który pod wpływem Kleopatry chciał uczynić z Wschodu Imperium Rzymskiego państwo ptolemeuszowe.
Oktawian stał się ulubionym następcą Cezara w oczach senatu, ludu i legionów Rzymu. W roku 31 p.n.e. z pomocą swojego generała Marcusa Vipsaniusa Agrippy pokonał flotę Ptolemeuszów pod Akcjum w Grecji; w następnym roku podbił Egipt. Marcus Antoniusz i Kleopatra krótko po sobie popełnili samobójstwo, a Oktawian pozwolił wykonać młodego Cezariona. W ten sposób Oktawian ostatecznie osiągnął zwycięstwo i był nie tylko najpotężniejszym człowiekiem w Imperium Rzymskim, ale także w (byłym) świecie hellenistycznym.
Augustus: pierwszy cesarz
Ponieważ положił koniec prawie stuletniemu szeregowi wojen domowych, Oktawian został przyjęty w Rzymie jako bohater. Zachował dyktatorską władzę z triumwiratu i rok po roku wybierano go na konsula. W roku 27 p.n.e. otrzymał nowy tytuł od senatu, Augustus (wyniosły), co ukazało go jako postać wyznaczoną przez bogów do panowania nad Rzymem. Chociaż był tym we wszystkim oprócz nazwy, zadbał o to, aby nigdy nie był postrzegany jako monarcha. Pozwolił senatowi nadal istnieć i oprócz „wyniosłego" nie otrzymał tytułu cesarza, ale princeps: „pierwszy między równymi", senatu (princeps senatus) i ludu Rzymu (princeps civitas). Ten tytuł był również nieoficjalnie używany przez konsulów republiki, a w ten sposób Augustus zdołał zakorzenić swoją nominację jako absolutny władca w tradycjach Rzymu. Chociaż był postrzegany jako człowiek, który przywrócił republikę, był w rzeczywistości tym, który zadał ostateczny cios starej strukturze politycznej.
Aby zapewnić, że jego absolutne panowanie będzie zaakceptowane, Augustus zapewnił dużą ilość propagandy. W tym celu bardzo efektywnie wykorzystywał rzymską symbolikę i tradycję, którą subtelnie reformował, aby uzasadnić swoją władzę i przedstawić się jako człowiek czynu, który zapewnił pokój i stabilność. Kult cesarza, który się wyłonił, nie przedstawiał go jako despotę lub militarnego władcę, ale jako pater patriae, rodzaj „ojca narodu", który był ostatecznym patronem ze wszystkimi Rzymianami jako jego klientami. Tak jak ojciec w patriarchalnym społeczeństwie rzymskim panował nad rodziną, Augustus panował nad Imperium Rzymskim.
Zwłaszcza przywrócenie pokoju zostało mocno podkreślone w jego propagandzie. W roku 29 p.n.e, po śmierci Kleopatry i Marcusa Antoniusza, nakazał zamknąć drzwi świątyni Janusa w Rzymie. Te drzwi od czasów królewskich były ważnym symbolem w społeczeństwie rzymskim: pozostawały zamknięte w czasach pokoju i otwierały się, gdy Rzym wyruszał na wojnę. W całej historii Rzymu aż do czasów Augusta drzwi były zamkane tylko kilka razy na krótko; ostatni raz było ponad 200 lat wcześniej, po zakończeniu pierwszej wojny punijnej w roku 241 p.n.e. W ten sposób cesarz symbolizował, że po wojnach z Kartagą, konfliktach z Gallami i innymi ludami łacińskimi i wreszcie wszystkich wojnach domowych, w końcu przywrócił pokój Rzymowi. Pozwolił również rozpowszechniać w całym imperium teksty takie jak Res Gestae Divi Augusti (czyny świętego Augusta) w postaci inskrypcji, rodzaj raportów w pierwszej osobie, w których opisywał swoje osiągnięcia i dobroć ludowi.
Chociaż przedstawiał się jako zwiastun pokoju, Augustus szybko wyruszył Rzym na wojnę. Pod jego panowaniem Rzymianie podbili ostatnie części Iberii, Alpy i tereny dunajskie. Spróbował również podbić Germanię aż do Łaby, ale misja nie powiodła się ze spektakularną porażką, bitwą w lesie Teutoburskim w roku 9 n.e. Wreszcie Augustus zmarł w roku 14 n.e., a jego adoptowani następcy by go zastąpić; podstawa dynastii, która w następnym wieku przyniosłaby wszystko oprócz pokoju Imperium Rzymskiemu.
Armia principatu
Uzbrojenie legionisty w czasach principatu było dostarczane przez rząd rzymski. Wytwarzano pancerz, broń i odzież w specjalnych fabricae, warsztatach rozsianych po całym imperium. Wyposażenie wojenne było produkowane na dużą skalę i ponownie wykorzystywane: dzięki temu wyposażenie legionów było spójne. Różnica
