Jeden voulge (również pisany jako vouge, czasami zwany couteau de breche) to rodzaj broń drzewcowa, która była szczególnie popularna we Francji w XV wieku. Voulge miał zwykle wąskie, jednostronnie ostre ostrze, czasami z dodatkową krawędzią tnącą na tylnej stronie.
Ostrze było przymocowane do drewca za pomocą pierścienia. Często broń miała wzmocnienia na drewcu, tzw. langets, dla dodatkowej ochrony drewca. Niektóre voulges miały na wysokości ręki sztylet tarczkowy, który chroniał rękę podobnie jak jelce.
Żołnierze, którzy używali tej broni, byli zwani voulgiers. Broń była używana między innymi przez Franc-Archers, francuskich łuczników w XV wieku, którzy zostali powołani przez króla ze zwykłych obywateli, aby wzmocnić armię. Voulge jest regularnie przedstawiany na XV-wiecznych dziełach sztuki.
Częstym błędem jest uważanie, że voulge to spiczasty topór przymocowany do drewca dwoma pierścieniami, jak berdysz. To wyjaśnienie jest błędne i powstało dopiero w XIX wieku dzięki Viollet le Duc.
Czasami halabardy również były zwane szwajcarskimi voulges. Wydaje się to sugerować, że wczesne halabardy były dalszym rozwinięciem voulge.
Linki wewnętrzne
- Gizarma: Średniowieczna broń drzewcowa z hakiem i ostrzem topora
- Glewia: Średniowieczna broń drzewcowa dla piechoty i jeźdźców
- Halabarda: Średniowieczna broń drzewcowa i ceremonialna topór
- Sierp: narzędzie rolnicze, broń drzewcowa i angielska broń wojenna
Źródła:
- Źródło wizualne: Obrazy francuskich Francs-Archers (ustanowieni przez Ludwika XI) w XV-wiecznych rękopisach.
- Kolekcja muzeum: Musée de l'Armée (Paryż) dla autentycznych francuskich i szwajcarskich voulges.
