Rycerze odgrywali ważną rolę w średniowieczu. Wygląd rycerzy i ich sposób działania różniły się w zależności od okresu, kraju lub regionu. W tej serii blogów chcemy dać wam pojęcie o uzbrojeniu kilku różnych rycerzy. W tym wpisie przygotowaliśmy wrażenie Normandczyka z produktami, które oferujemy.
Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej o naszych historycznych zestawieniach i naszym podejściu do historii w ogólności.
Powstanie Normandczików
Dziesiąty wiek to okres, w którym Wikingowie wkroczyli do Europy na poszukiwaniu łupów, handlu i podbojów. Jednym z tych Wikingów był Rollo, który osiedlił się z grupą zwolenników we Francji, wtedy jeszcze Cesarstwie Frankijskim. W 911 roku Rollo zawarł umowę z francuskim królem Karolem Prostym.
Rollo otrzymał kawałek ziemi i został pierwszym Księciem Normandii. W zamian miał chronić Francję przed najazdom innych Wikingów. Obszar ten szybko się rozszerzał poprzez podboje. Aby zapobiec odbiorowi tych terytoriów, sęp morscy wojownicy musieli szybko nauczyć się walki strategicznej na lądzie. W zaledwie jednym lub dwóch pokoleniach Wikingowie z powodzeniem utworzyli armię konną i w szybkim tempie potrafili budować zamki motte-and-bailey.
Zwolennicy Rollo mieszali się z miejscową populacją z Zachodniej Francji i w ten sposób powstała nowa grupa ludności, która pochodziła zarówno od Wikingów, jak i pobożnych Francuzów - Normandczycy. Pod koniec 996 r. normandczycy nie tylko nawrócili się na chrześcijaństwo. Przejęli również język francuski i ustawodawstwo.
Podboje
W średniowiecznym prawie normandzkim, które było silnie ukształtowane przez system feudalny, istniały ustawy dotyczące dziedziczenia. Pozycja dziedziczna drugiego syna (i innych młodszych synów) była często niekorzystna w stosunku do pierworodnego. Primogenitura był powszechnym systemem dziedziczenia w Normandii, w którym pierworodny syn miał pierwszeństwo w sukcesji. Oznaczało to, że najstarszy syn dziedziczy większość lub całą rodzinną posiadłość, aby zachować jedność i potęgę rodziny. Dlatego młodsi synowie byli często wyłączani z głównego dziedziczenia. Od młodości normandzcy chłopcy byli nauczani, jak prowadzić wojnę, aby sami mogli zdobywać terytoria. W wyniku tego ta złożona populacja rozprzestrzeniła się na wszystkie strony mapy.
W XI i XII wieku Normandczycy wywarli znaczący wpływ na duże części Europy. Jednym z ich najsławniejszych podbojów było zdobycie Anglii. Pod kierownictwem Wilhelma I, lub Wilhelma Bastarda, w 1066 roku wygrana bitwa pod Hastings doprowadziła do podboju Anglii. To przyniosło Wilhelmowi I nową nazwę - Wilhelma Zdobywcę.
Rezultatem bitwy pod Hastings były ogromne zmiany w Anglii, od wielu zamków i fortów, z których kraj słynął, poprzez wprowadzenie systemu feudalnego, aż do języka.
Normandczycy w Południowych Włoszech i na Sycylii
Oportunistyczni Normani z powodzeniem osiedlili się w Południowych Włoszech, przyciągnięci opowieściami pielgrzymów. W 1017 roku przybyli jako wojownicy, zgodnie z relacjami Amatusa z Montecassino i Wilhelma z Apulii. Pielgrzymi powracający z Jerozolimy pomogli księciu Guaimarowi III w walce z atakami muzułmanów w Salerno, podczas gdy inna grupa, pobudzona przez Melusa z Bari, walczyła przeciwko Bizantyjczykom. Dwie eminentne normandzkie rodziny, Hauteville'owie i Drengotowie, odegrały kluczową rolę. Założyli hrabstwo Ariano, a później, w 1030 roku, Rainulf Drengot otrzymał hrabstwo Aversa. Ostatecznie Normanie zdobyli Sycylię i Maltę, pod kierownictwem Roberta Guiscarda i Wielkiego Księcia Rogera. Roger II został królem Sycylii w 1130 roku, królestwo to istniało do 1194 roku i było znane z swojej kulturowej i religijnej różnorodności oraz unikalnej architektury. Normanie połączyli elementy administracyjne z Bizancjum, Arabami i Longobardami z własnym systemem feudalnym, tworząc harmonijne społeczeństwo z różnorodną biurokracją.
Normandczycy w Afryce Północnej
Normandzcy władcy mieli plany założenia imperium, które obejmowałoby zarówno Egipt Fatymidów, jak i państwa krzyżowników na Bliskim Wschodzie i Lewancie.
Między 1135 a 1160 rokiem królestwo normandzkie zdobyło kilka miast przybrzeżnych w Ifriqii, co odpowiada dzisiejszej Tunezji i częściom Algierii i Libii. Te miasta były utrzymywane jako wasale przez Normanów, ale ostatecznie zostały utracone na rzecz Almohadan.
Normandczycy na Półwyspie Iberyjskim
Od początku jedenastego wieku Normanie uczestniczyli w konfliktach zbrojnych między chrześcijanami i muzułmanami na Półwyspie Iberyjskim. Pierwszym znanym normandzkim wojownikiem był Roger I z Tosny, który około 1018 roku pomagał Barcelonie w nalotach przeciwko muzułmanom z Andaluzji. Później normandzcy dobrodrużowie, tacy jak Robert Crispin i Walter Giffard, uczestniczyli w organizowanym przez papieża oblężeniu Barbastro w 1064 roku. Nawet po normandzkim podboju Anglii w 1066 roku pozostali aktywni na półwyspie. W latach dwudziestych XII wieku Rotrou II z Perche i Robert Burdet kierowali najazdami w regionie Ebro, przy czym Burdet uzyskał w 1129 roku semi-niezależne księstwo w Tarragonii.
Wraz ze wzrastającą popularnością szlaku morskiego na Ziemię Świętą, normandzcy i anglo-normandzcy krzyżowcy byli zachęcani przez biskupów Półwyspu Iberyjskiego do udziału w португалskich najazdach. W 1142 roku król Alfons I Henryk zaprosił flotę krzyżowników do zdobycia Lizbony, co nie powiodło się. W 1147 roku przybyła inna grupa krzyżowników i z powodzeniem zdobyła miasto, po czym wielu z nich tam osiedliło. W 1148 roku flota, w której znajdowało się wielu anglo-Normanów, uczestniczyła w oblężeniu Tortosity, gdzie zostali nagrodzeni ziemią w nowo zdobytym mieście.
Normandczycy w Anglii
Normanie mieli już wcześnie kontakty z Anglią, częściowo poprzez ciągłe najazdy Wikingów i poprzez ich kontrolę ważnych portów na przeciwległy brzegu Kanału La Manche. Ta relacja została wzmocniona małżeństwem Emmy, siostry księcia Normandii Ryszarda II, z angielskim królem Ethelredem II. Gdy Ethelred w 1013 roku został wypędzony z Anglii przez Sveina Widłobrodu, szukał schronienia w Normandii. Ten pobyt wpłynął na niego i jego synów, zwłaszcza na Edwarda Wyznawcę, który w 1041 roku powrócił do Anglii z normandzkimi doradcami i wojownikami.
Preferencja Edwarda dla wpływów normandzkich doprowadziła do mianowania Roberta z Jumièges na arcybiskupa Canterbury i Ralpha na hrabiego Herefordu. Jednak decydujący normandzki najazd miał miejsce w 1066 roku, gdy Wilhel Zdobywca wygrał bitwę pod Hastings, co doprowadziło do podboju Anglii. Normandzka szlachta w dużej mierze zastąpiła anglo-saksońską klasę panującą i ustanowiła kulturę, która posiadała ziemie po obu stronach Kanału La Manche. Wczesni normandzcy królewcy Anglii, jako księcia Normandii, pozostawali zobowiązani do składania hołdu królowi Francji za ich posiadłości na kontynencie.
Z biegiem czasu Normanie zmieszali się z populacją angielską, łącząc języki i tradycje. Marjorie Chibnall zauważyła, że terminy "Normanie" i "Angielski" zmieniły znaczenie po 1066 roku. Podczas Wojny Stuletniej normandzka arystokracja často identyfikowała się jako angielska. Anglonormandzki język odróżniał się od paryskiego języka francuskiego i ostatecznie wpłynął na rozwój średnioangielskiego, który stanowił podstawę nowoczesnego angielskiego.
Normandczycy w Irlandii
Normanie mieli głębokie wpływy na irlandzką kulturę i historię po swojej inwazji w Bannow Bay w 1169 roku. Początkowo Normanie zachowali oddzielną kulturę i etniczność. Jednak z biegiem czasu zostali włączeni do kultury irlandzkiej, do tego stopnia, że mówiono, że stali się "bardziej irlandzcy niż sami Irlandczycy". Normanie osiedlili się głównie na terenie wschodniej Irlandii, później zwanym Pale, i budowali również wiele pięknych zamków i osad, w tym Zamek Trim i Zamek Dublin. Kultury się mieszały i czerpały z siebie nawzajem język, kulturę i punkt widzenia.
Normandczycy w Szkocji
Jeden z претендентów do tronu angielskiego sprzeciwiaący się Wilhelmowi Zdobywcy, Edgar Atheling, ostatecznie zbiegł do Szkocji. Król Malkolm III Szkocji ożenił się z siostrą Edgara Margaret i wskutek tego wszedł w konflikt z Wilhelmem, który wcześniej kwestionował południowe granice Szkocji. W 1072 roku Wilhelm najechał Szkocję, dotarł do Abernethy i spotkał się ze swoją flotą. Malcolm się poddał, zł
