Anatomia średniowiecznego miecza
Anatomia średniowiecznego miecza składa się z różnych części, z których każda ma swoją funkcję. Miecze mają ostrze i jelce, przy czym jelce dzielą się na różne komponenty.
Ostrze
Najważniejszą częścią miecza jest ostrze. Ostrze to część miecza, która służy do cięcia i kłucia. Ważne jest, aby ostrze było elastyczne, aby nie pękło podczas użytkowania.
Dzięki twardości boków ostrza zachowywana jest ostrość, a koniec jest przeznaczony do kłucia.
Trzpień
Ostrze ma wąskie wydłużenie, zwane trzpieniem. Trzpień służy do przymocowania ostrza do jelca.
Zbrocze
Większość średniowiecznych mieczy posiada rowek przebiegający przez długość ostrza, zwany zbrocze. Zbrocze służy zarówno do wzmocnienia jak i zmniejszenia wagi ostrza. Niektóre ostrza mają kształt rombu i mają centralny żebro zamiast rowka.
Jelce
Pod ostrzem znajduje się osłona lub jelce. To jest rozgraniczenie między ostrzem a jelcem. Funkcją jelca jest ochrona rąk użytkownika, ponieważ zapobiega poślizgnięciu się rąk użytkownika na nóż. Może być również używany do parowania i odbijania ciosów przeciwnika.
Chwyt
Pod jelcem znajduje się jelce lub chwyt miecza. To jest miejsce, gdzie użytkownik umieszcza swoje ręce podczas używania miecza. Jelce są często wykonane z drewna, ale czasami również ze stali. Aby zapewnić dobry chwyt na jelcu, zwykle jest owinięty skórą.
Głowica
Głowica to powiększone osadka na końcu jelca. Pierwotnie została zaprojektowana, aby zapobiec wypadnięciu miecza z rąk użytkownika. Waga głowicy działa również jako przeciwwaga dla ostrza, czyniąc miecz łatwiejszym w obsłudze. W zależności od konstrukcji miecza i stylu walki mieczem głowica może być używana do uderzania przeciwnika.
Głowice występują w wielkiej różnorodności kształtów i mogą być zdobione grawerunkami lub wkładkami.
Kliknij tutaj, aby zobaczyć naszą kolekcję mieczy
