Rycerze są nierozerwalnie związani ze Średniowieczem w myślach wielu osób. Jednak nie istniał tylko jeden rodzaj rycerza. W tej serii blogów chcemy pokazać kilka różnych typów rycerzy. W tym blogu główną rolę gra rycerz z Zakonu Templariuszy. Dzięki produktom, które oferujemy w naszym sklepie, stworzyliśmy wrażenie średniowiecznego rycerza Templariusza.
Powstanie zakonu
Po Pierwszej Wyprawie Krzyżowej (1096-1099) znaczna część dzisiejszego Izraela, Libanu i Syrii znalazła się w rękach przymierza chrześcijańskich państw krzyżowników. Ziemia Święta przyciągała wielu chrześcijańskich pielgrzymów, ale szybko okazało się, że nie jest bezpieczna dla pielgrzymów podróżujących przez terytoria muzułmańskie. W 1118 roku francuski szlachcic Hugo z Payns założył małą zakonną rycerską, którzy przysięgli chronić pielgrzymów podczas ich podróży do Ziemi Świętej. Zakon ten otrzymał nazwę 'Zakon Biednych Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona', którą później skrócono do 'Zakonu Templariuszy' lub 'Zakonu Templariuszy'.
W 1129 roku zakon otrzymał formalną zgodę Kościoła Katolickiego, a w 1139 roku członkowie zakonu otrzymali specjalne prawa od papieża Innocentego II.
Zasady w ramach zakonu
W większości członkowie zakonu musieli przestrzegać takich samych lub podobnych surowych zasad jak mnisi. Dlatego Templariusze musieli złożyć przysięgę na ubóstwo, czystość i posłuszeństwo. Nie mogli pić alkoholu ani hazardować i musieli uczestniczyć w czynnościach religijnych, które były częścią wiary w Boga.
Istniały surowe zasady dotyczące odzieży, którą mogli nosić Templariusze. Wszyscy członkowie zakonu musieli nosić szatę podobną do zwykłej sukni noszanej przez mnichów. Te szaty musiały idealnie pasować i nie mogły zawierać żadnych ozdób. W przeciwieństwie do zwykłych mnichów, Templariusze mogli nosić brodę.
Rycerze nosili białą szatę, a serjanty (członkowie nieszlacheckiego pochodzenia) nosili czarny. Obaj nosili czerwony krzyż na lewym ramieniu swojej szaty i płaszcza, aby wskazać, że są członkami Zakonu Templariuszy. Czerwony krzyż był symbolem cierpienia Chrystusa.
Ostre buty i buty ze sznurowaniem były surowo zakazane, ponieważ były powiązane z poganami.
Wzrost
Chociaż zakon zaczął od bardzo małej liczby członków, rozwinął się w największą i najlepiej zorganizowaną siłę zbrojną na Ziemi Świętej.
Ten wzrost nie był tylko ilościowy, ale także w statusie i wpływach. Ze względu na swoją umiejętność, siedziба Templariuszy była postrzegana przez pielgrzymów jako najbezpieczniejsze miejsce na Ziemi Świętej. W rezultacie wielu pielgrzymów powierzyło swoje pieniądze i inne cenne przedmioty Templariuszom. W ten sposób zakon stał się nie tylko siłą zbrojną, ale także bankiem. Było nawet możliwe dla pielgrzymów, aby wpłacić pieniądze w swoim kraju ojczystym i wycofać je u Templariuszy na Ziemi Świętej.
Upadek Jerozolimy
Sukces Templariuszy podczas Drugiej Wyprawy Krzyżowej (1147-1149) ostatecznie doprowadziła do ich upadku. Pycha zaczęła rosnąć w ramach zakonu, co skutkowało złymi decyzjami na polu militarnym. Doprowadziło to do wielu strat w siłach. Początkowo reputacja zakonu nadal się utrzymywała, ponieważ oprócz strat osiągnęli również wielkie zwycięstwa.
Sytuacja zmieniła się, gdy Saladyn został nowym dowódcą walczących z powrotem muzułmanów. Pod koniec XII wieku najpierw upadła Jerozolima, a następnie Akko, po czym Templariusze wycofali się na Cypr.
Na początku XIII wieku zakon nadal się odrabiał od swoich strat dzięki licznym darowiznach, które wciąż otrzymywał. W 1229 odbył się kolejny krzyżownik, pod przewodnictwem niemieckiego cesarza Fryderyka II, do którego przyłączyli się Templariusze. Ta wyprawa była sukcesem i zakończyła się umową pokojową. Ważnym punktem tej umowy było, że Meczet Al-Aksa miał pozostać w rękach islamskich. To nie spodobało się Templariuszom. Meczet był bowiem przez długi czas ich główną siedzibą, pod nazwą Świątynia Salomona. Spowodowało to wiele zamieszania w regionie, zarówno między Templariuszami i muzułmanami, jak i między Templariuszami a innymi grupami krzyżowników.
Po zmuszeniu do przeniesienia swojej siedziby do innych północnych miast, takich jak port morski Akko, którym posiadali przez kolejne stulecie, Templariusze stracili ją w 1291, po czym utraciła ostatnie swoje twierdze na terenie, Tortosę (Tartus we współczesnej Syrii) i Atlit (we współczesnym Izraelu). Ich centrum zostało następnie przeniesione do Limasolu na wyspie Cypr, podczas gdy starali się również utrzymać garnizon na małej wyspie Arwad, tuż u wybrzeża Tortisy. W 1300 roku podjęto próbę uczestnictwa w skoordynowanych wysiłkach militarnych z Mongolami poprzez nową siłę inwazji w Arwad. Jednak w 1302 lub 1303 roku Templariusze stracili wyspę na rzecz egipskiego Sułtanatu Mamelukskiego podczas oblężenia Arwadu. Wraz z utratą wyspy krzyżowcy stracili ostatni punkt oparcia na Ziemi Świętej.
W miarę jak rola militarna zakonu stawała się coraz mniej ważna, poparcie dla organizacji zaczęło maleć. Sytuacja była jednak złożona, ponieważ Templariusze przez dwieście lat swojego istnienia stali się integralną częścią codziennego życia w całej chrześcijańskiej Europie. Wiele domów Templariuszy organizacji, rozsianych po całej Europie i Bliskim Wschodzie, dało im szeroką obecność na poziomie lokalnym. Pomimo zmniejszającego się znaczenia militarnego, Templariusze nadal zarządzali licznymi przedsiębiorstwami, a wielu Europejczyków miało codziennie kontakt z siecią Templariuszy, na przykład pracując na farmach lub winnicach Templariuszy, lub korzystając z zakonu jako banku do przechowywania osobistych mienia. Zakon nadal nie podlegał władzom lokalnym, co sprawiło, że wszędzie stał się rodzajem „państwa w państwie"; stojąca armia mogła, chociaż nie miała już wyraźnie zdefiniowanej misji, swobodnie przekraczać wszystkie granice. Sytuacja ta doprowadziła do rosnących napięć z częścią europejskiej szlachty, szczególnie dlatego, że Templariusze wykazywali zainteresowanie utworzeniem własnego monastycznego państwa, podobnie do tego, co zrobiła Zakonna Teutońska w Prusach i na Morzu Bałtyckim, a Joannici na Rodos.
Ponadto Templariusze pozwolili na korupcję w swoich własnych szeregach, dzięki czemu często mogli wpływać na europejskie systemy prawne na rzecz swoich własnych interesów i mogą wywierać wpływ na ziemie lokalnych władców, często kosztem samych władców.
Koniec Templariuszy
W 1303 roku główna siedziba Templariuszy powróciła do Paryża. Jednak zamknięty charakter w szeregach templariuszy sprawił, że szybko mogli stać się ofiarami agendy politycznych. Plotki na temat tajnej ceremonii inicjacyjnej Templariuszy stworzyły nieufność. Tutaj król Francji Filip Piękny wykorzystał okazję, aby na zawsze положить koniec Templariuszom. Król Filip Piękny miał na to wiele motywów.
Filip IV Francji, zwany „Pięknym", miał różne motywy do potępienia Templariuszy:
- Motywy finansowe: Filip był głęboko zadłużony i widział bogactwo Templariuszy jako sposób na rozwiązanie swoich problemów finansowych. Marzył o możliwości zajęcia ich majątku, aby spłacić swoje długi.
- Motywy polityczne: Filip chciał wzmocnić swoją władzę i widział wpływ Templariuszy jako zagrożenie dla swojej władzy. Eliminując Templariuszy, mógł dalej umocnić swoją kontrolę nad Francją.
- Motywy religijne: Filip miał również konflikty polityczne z papieżem Bonifacym VIII, a potępienie Templariuszy dało mu możliwość podważenia autorytetu papieskiego i wzmocnienia własnej pozycji.
- Motywy osobiste: Niektórzy historycy sugerują, że Filip żywił również osobistą urazę wobec Templariuszy, być może z powodu ich odmowy wsparcia go finansowo lub z powodu swojej niezgody z poszczególnymi członkami zakonu.
Członkowie Zakonu Templariuszy zostali aresztowani, torturowani i zmuszeni do złożenia признаний. Następnie zostali straceni.
W 1312 roku zakon został oficjalnie rozwiązany przez papieża.
Skład
W sercu średniowiecznej Europy, wśród wypraw krzyżowych, Filip pojawił się jako postać odwagi. Urodzony w szlacheckiej rodzinie, Hugo dorastał z ideałami rycerskimi i od młodych lat nauczono go silnego poczucia obowiązku i honoru. Jego niezachwiana lojalność wobec jego wiary przyciągnęła go do Ziemi Świętej, aby dołączyć do Zakonu Templariuszy.
Poniżej znajdziesz skład wyposażenia Hugo jako rycerza Templariuszy.
W średniowieczу było zwyczajem dla rycerzy nosić kolczugi. Kolczugi chroniły noszącego przed cięciami i częściowo przed pchnięciami ostrych broni. Nowadays it's customary to wear a gambeson under the chainmail in reenactment settings. Ta wygumowana podszewka ł
