Riddarar spelte en viktig rolle i Middelalderen. Korleis riddarar såg ut og korleis dei gjekk til verks varierte per tidsperiode og land eller region. I denne seriane med bloggpostar vil vi gi deg ein idé om utstyret til eit par ulike riddarar. For denne bloggen har vi laga ein impressjon av Normannen med produkta vi tilbyr.
Klikk her for å lesa meir om våre historiske samansetningar og vår tilnærming til historia generelt.
Opphavet til Normannene
Det tiande århundret var tida då vikingane drog rundt i Europa for plundringar, handel og erobringar. Ein av desse vikingane var Rollo, som etablerte seg med ei gruppe fylgjarar i Frankrike, som då enno var Det fråkiske riket. I 911 kom Rollo til ei semje med den franske kongen Karl den Einfaldig.
Rollo fekk eit landområde og vart med det den første hertugen av Normandie. Til gjengjeld skulle han forsvare Frankrike mot angrep frå andre vikingar. Dette området vart raskt utvida gjennom erobringar. For å hindre gjenerøring av desse områda måtte dei sjøfarande krigarane raskt lera å kjempa strategisk på land. I berre éin til to generasjonar hadde vikingane gjort det med suksess ved å danne eit kavalerilegeme og kunne bygge moter og slott på rekordtid.
Fylgjarane til Rollo blande seg med den lokale befolkninga frå Vest-Frankrike og slik oppstod det ei ny befolkningsgruppe som både stamma frå vikinganar og fromme franskmenn, Normannene. Mot slutten av år 996 var dei normandiske ikkje berre omvende til kristendommen. Dei hadde òg overteke det franske språket og lovverket.
Erobringar
I det middelalderlege Normandiske retten, som var sterkt påverka av det feudale systemet, stod det lover omkring arving. Arveretten for den andre sonen (og andre yngre søner) var ofte ugunstig samanlikna med den eldste. Primogenituren var eit vanleg arvesystem i Normandie, der den eldsteborna sonen hadde fortrinn ved arven. Dette betydde at den eldste sonen arva størstedelen, eller heile, familiejordeigdommen for å halda familjas einskap og makt. Difor vart yngre søner ofte utestengd frå hovudarven. Frå ungdommen av vart normandiske gutar derfor lærde korleis dei skulle kjempa for å kunna erobra land sjølve. Gjennom dette vart denne samansette befolkninga spreidd ut til alle kanter av kartet.
I det 11. og 12. århundret sette normannene eit sterkt preg på store delar av Europa. Ein av deira mest kjende erobringar er den av England. Under leiing av Vilhelm I, eller Vilhelm Bastarden, vart kampen ved Hastings vunne i 1066 og slik vart England erobra. Dette gav Vilhelm I eit nytt namn, Vilhelm Erobraren.
Resultatet av kampen ved Hastings førte til store endringar i England, frå dei mange borgar og kastela som landet er kjend for, innføring av eit feudalt system til språket.
Normannar i Sør-Italia og Sicilia
Opportunistiske normannar etablerte seg med suksess i Sør-Italia, trekte mot av historierne til pilgrimarar. I 1017 kom dei som krigarar, ifølgje Amatus av Montecassino og Vilhelm av Apulia. Pilgrimar som kom tilbake frå Jerusalem hjalp prins Guaimar III mot eit muslimsk angrep i Salerno, medan ei anna gruppe, oppfordra av Melus av Bari, kjempa mot byzantinarne. To framtredande normandiske familier, Hautevilles og Drengots, spelte ei nøkkelrolle. Dei stifta grevskapen Ariano og sidan, i 1030, fekk Rainulf Drengot grevskapen Aversa. Til slutt erobra normannarane Sicilia og Malta, med Robert Guiscard og Roger den store greve i spissen. Roger II vart konge av Sicilia i 1130, eit kongerike som varte til 1194 og var kjend for sin kulturelle og religiøse mangfald og unik arkitektur. Normannarane kombinerte administrative element frå bizantinarane, arabarane og lombardarane med sitt eige feudale system, noko som resulterte i eit harmonisk samfunn med ein mangfaldig byråkrati.
Normannar i Nord-Afrika
Dei normandiske herrsarane koste på seg planar om å etablera eit imperium som både skulle ha omfatta det fatimideiske Egypten og korstogsstaten i Egypten og Levanten.
Mellom 1135 og 1160 erobra det normandiske kongerriket Sicilia fleire kystbyar i Ifriqiya, som svarar til dagens Tunisia og delar av Algerie og Libya. Desse byane vart haldne som vasallar av normannarane, men gjekk til slutt tapt til Almohadan.
Normannar på Det ibariake halvøya
Sidan byrjinga av det ellevte århundret tok normannarane del i militære konfrontasjonar mellom kristne og muslimar på Det ibariake halvøya. Den første kjende normandiske krigaren var Roger I av Tosny, som rundt 1018 hjalp barcelonaranae med angrep mot dei andalusiske muslimane. Sidan tok normandiske eventyrjarar som Robert Crispin og Walter Giffard del i den pavelegne beleiringane av Barbastro i 1064. Sjølv etter Normandisk erobring av England i 1066 heldt dei fram som aktive på halvøya. I åra omkring 1120 leidde Rotrou II av Perche og Robert Burdet angrep i Ebro-regionen, der Burdet i 1129 fekk eit semi-uavhengig furstgemet i Tarragona.
Med den økande populariteten av sjøruta til det Heilage landet vart normandiske og anglo-normandiske korstogskrigarar oppfordra av ibariake biskoper til å delta i portugisiske angrep. I 1142 inviterte kong Afonso I Henriques ei korstogflotte til å erobra Lisboa, noko som var mislykka. I 1147 kom ei anna gruppe korstogskrigarar og lukkast i å erobra byen, deretter busette mange seg der. I 1148 tok ei flotte, med mange anglo-normannar, del i beleiringa av Tortosa, der dei vart lønna med land i den nyleg erobra byen.
Normannar i England
Normannarane hadde alt tidleg kontakt med England, delvis gjennom dei endelause vikingangrep og gjennom deira kontroll over viktige hamar på den andre sida av Den engelske kanalen. Dette forholdet vart styrka gjennom ekteskapet mellom Emma, systera til hertugen av Normandie Richard II, og den engelske kongen Ethelred II. Då Ethelred i 1013 vart driva ut av England av Svein Tveskjeg, søkte han tilflukt i Normandie. Dette opphaldet påverka han og sønene hans, særleg Edward Bekjennaren, som i 1041 kom attende til England med normandiske rådgivarar og stridsmenn.
Edwards preferanse for normandiske påverknader førte til oppnemning av Robert av Jumièges som erkebiskop av Canterbury og Ralph som greve av Hereford. Dei avgjerande normandiske invasjonen kom likevel i 1066, då Vilhelm Erobraren vann kampen ved Hastings, noko som førte til erobring av England. Dei normandiske adelsmennene erstatta i stor grad angelsaksiske herskarar og etablerte ei kultur som eigde land på båe sider av kanalen. Dei tidlege normandiske kongane av England, som hertugar av Normandie, haldt fram med å vera pliktskuldige til den franske kongen for sine kontinentale eigedomar.
Med tida fusjonerte normannarane med den engelske befolkninga, og dei kombinerte språk og tradisjonar. Marjorie Chibnall observerte at termane "normannar" og "engelske" endra betydning etter 1066. Under Hundreåskrigen identifiserte seg den normandiske aristokratiet ofte som engelsk. Det anglo-normandiske språket skilte seg frå den parisiske franske og påverka til slutt utviklinga av Mellomengelsk, som var grunnlaget for det moderne engelsk.
Normannar i Irland
Normannarane hadde ein djuptgåande innverknad på irsk kultur og historie etter invasjonen deira i Bannow Bay i 1169. Opphavleg haldt normannarane fram med ei eiga kultur og etnisitet. Likevel vart dei med tida integrerte i den irske kulturen, heilt til det vart sagt at dei "blei meir irske enn irikanane sjølve". Normannarane busette seg hovudsakeleg i eit område i det austaustlege Irland, som sidan vart kjent som Pale, og bygde òg mange fine kastalar og busetingar, inkludert Trim Castle og Dublin Castle. Kulturane blanda seg og lånte frå kvarandre sitt språk, kultur og synspunkt.
Normannar i Skottland
Ein av dei engelske tronpretendentar som stod imot Vilhelm Erobraren, Edgar Atheling, flytta til slutt til Skottland. Kong Malcolm III av Skottland gifta seg med Edgars syster Margaret og kom slik i konflikt med Vilhelm, som alt tidlegare hadde bestride dei sørlege grensene til Skottland. I 1072 invaderte Vilhelm Skottland, nådde Abernethy og møtte flota si. Malcolm underkasta seg, bar hulding til Vilhelm og gav sonen sin Duncan som gisslan, noko som førte til diskusjonar om den skotske kronas lojalitet til den engelske kongen.
Normannarane etablerte seg i Skottland, bygde kastalar og stifta adelsslekter som fekk framtidskongane, som Robert the Bruce, og ulike skotske klanar. Kong David I av Skottland, kvar bror Alexander I var gift med Sybilla av Normandie, spelte ei avgjerande rolle i introduksjonen av normandisk kultur i Skottland, ein prosess som er kjent som «Den davidiske revolusjonen». Etter å ha vore ved hoffet til Henrik I av England og med nødvendigheten av å sikra riket sitt mot halfsystera si Máel Coluim mac Alaxandair, belønna David mange normannar med land. Denne prosessen heldt fram under hans ettarfolgarar, særleg under Vilhelm Løven.
Det normandiske feudale systemet vart introdusert i ulik grad over heile Skottland. Mange skotske slekter som Bruce, Gray, Rams
